Hakkı Yalçın

Hakkı Yalçın

18 Ekim 2026 Pazar

Kazanan haklı mı?

Dün gece Fenerbahçe takımını Aston Villa maçında yaya geçidine dönüşenlerin, nefsi müdafaası olarak hayal ettim.
Hiçbirinin başka şansları olmadığı apaçık ortadayken, Saracoğlu'nda yanlış bir sonuca kimsenin tahammülü de olmayacaktı çünkü.
Ama karşısında tamamen içe dönük bir rakip olsa da Fenerbahçe'de o heyecanı gerçek anlamda göremedim. Kazanan haklıdır da kazananın sorgusu yasaklı mıdır?

Ne yapacağız yani, Aston Villa gibi sıradan bir takımdan 6 gol yiyen Fenerbahçe'yi Alanya'ya 3 gol attı diye alkışlara mı boğacağız?
İngiltere'de saha kenarında uyuklayan İsmail Kartal, Eyüpspor maçından sonra bu maçta da analiz yaptı diye omuzlara mı taşınacak?
Gol attıktan sonra tribünlere dönüp enerji patlaması yaşayanlara, "o enerji İngiltere'de toprağa mı gömüldü" diye sorulmasın mı?

Aston Villa karşısında hayalet adamı oynayanların bu maçta ayaklarına kan, ruhlarına can geldi öyle mi? Öyle! Aston Villa karşısındaki utanç verici yenilgiyi bir kalemde silip, Alanya galibiyetini "hayra alamet" sayacağız öyle mi?
Öyle!
Bu ülkede hayat böyle. Gerçekler; bas bas bağırırken bile duymazdan gelinir. Renklerin gülen yüzüne değil, gerçeklerin acıtan yanına sığınmak en azından gelecek adına gereklidir ama hafızalar üç günde itinayla silinir.

Meselenin teknik kısmına gelirsek, Lukaku'nun fazlalıklarını atması, attığı golden daha değerli sayılmalı. Levent Mercan cesaretli bindirmelerin karşılığını "kesilmezse" alır. Oyundan alınırken gösterdiği tavrı sahada rakiplerine göstermeyen Greenwood ne zaman sahne alır acaba?
Düşündüm de Cengiz Ünder de Greenwood kadar oynuyordu, hatta Çorum'da çok daha başarılı.
Unutulmasın ki kaç sezondur bütün yanlışlıklar; transferde yolunda gideceği varsayılan etiketli yolcularla gerçekleşmiştir.
Bazı şeyler zaman içinde düzelecektir ama yanlışları halının altına süpürmekte usta olanlar varken ister istemez böyle düşünceleri inkar edemiyoruz.
Çarşamba gecesi İngiltere'de ölüp, cumartesi gecesi Saracoğlu'nda dirildiğini düşünenlerin, dün geceki maçtan sonra kendi yüreklerinden onay alması gerekir. Bir daha utanç verici gecelerde ölmeyeceklerine dair! Yoksa kendileri bilir!
15 Ekim 2026 Perşembe

Utanç gecesi!

Fenerbahçe tarihi bir utanç gecesi yaşadı. Bu sonuç uzun süre unutulmazsa, böyle sıradan bir takımdan 6 gol yemek Fenerbahçe'ye yakışmıyorsa, buna sebep olanların ödemesi gereken bir bedel olmalı. Hiç kimse dünkü intihara kaza süsü vermesin. Birilerinin varlığı Fenerbahçe'nin yokluğuna armağan ediliyorsa, Fenerbahçe taraftarına Allah sabır versin!


Futbol her zaman bildiklerini söyler ama görmek istemeyenlere ne söyleseniz fayda etmez. O yüzden her futbol maçında birçok soru oluşur beyinlerde. Hangi yanlış pas hafızalarda kalıcı, hangi vuruş göz alıcı? Sahanın içindeki ölü noktaları görmeyen bir teknik adam "geri planda" neler görüyordur? Bir takım bu kadar golü nasıl yer? Bir teknik adam böylesine bir manzarayı hangi yüzle seyreder? Bazı yenilgiler özre müsait değilse, bazı futbolcuları müsait bir yerde indirmenin zamanı gelmemiş midir? Skrinar'a kurban olmanın sonu ne zaman gelecektir?


Maçın başında farklı bir görüntü çizerken, rakibe savunmanın bütün şifrelerini veren bir takımın kaçınılmaz kaderidir bu. Onlar defineyi buldular bizler bir kere bile kaleyi bulamadık. Hayatının en kötü gecesinde İsmail Yüksek. Adım atarken bile rakibi buyur eden Skriniar, aslında tümüyle harabeye dönmüş bir takım.


Yine de ikinci yarıda en azından formaya saygı adına karşı duruş projesi bekledim. Ama bir teknik adamın esaret görüntüsünden çıkması mümkün değilse ve cesaretin esamesi okunmazsa böyle utanç verici fark da kaçınılmaz olur. "Kendisi olamayan adamlar başkası olduklarında her zaman kendilerini ele verirler. Hiçbir şey olarak!" Bu cümlemin muhatabı; Greenwood. Giydiği formanın anlamını tribün tepkisine yem eden ve telef olan silik adam! Sahi ya Kante niye yoktu? Herhalde İsmail Kartal yeni bir element keşfetti de böyle bir adama ihtiyaç duymadı.


Maçın sonucunu belirleyen, koşar gibi yapanlarla koşan adamlar arasında farkın tabelaya yansımasıdır. Aston Villa'lı futbolcular geceyi gole doyurdular, bütün sırları ifşa edilen Fenerbahçeli futbolcular istirahate buyurdular.


Sonuç olarak, dün İstanbul'da denizi bile sel bastı, Fenerbahçe'yi de İngiltere'de batırdılar. Kim mi batırdı? Yeryüzünde dalgın gezen yıldızlar! Ve manzarayı seyreden dümendeki pısırık adam!

13 Ekim 2026 Salı

Seyirci!

Bakmayın 3 farklı galibiyete. Zihinsel kazanma yeteneğini, fiziksel ve ruhsal olarak da sahaya yansıtacağını umduğum Fenerbahçe'yi Rize de bulamadım. Beklenti ve özlem baskı yaratırsa, bu baskının rakip alanda kurulması gerekirdi. Eldeki kalite bunu emreder!

Eyüpspor'a gol atmak çocuk oyuncağıydı da Vedat Muric, Rize'de yokları oynarken, kafa vuruşunda uyduruktan penaltı için hakeme birkaç kez hareket çekmesine baktım. "O pozisyona hakem penaltı verse kabul eder misiniz?" diye sorun, kabul edenlerin adaletle ve asaletle işi yoktur! O yüzden bir futbolcunun gol atmak kadar saygınlık yaratmak kadar özel bir görevi olduğunu da biz hatırlatalım.

Futbolda görsel ortaklık, ruhsal ortaklık kadar değerlidir. Buna futbolun sanat yapısı diyoruz. Bunu başaranları da tırnak içine alıyoruz. İrfan Can Kahveci'nin golü hem estetik hem ruhsal açıdan çok önemliydi. Fenerbahçe'yi tedirginlikten kurtardı, Rizespor'un bütün gardını düşürdü. Kaliteli ve anlamlı maçlar serisini yakalaması için Fenerbahçe'nin zamana değil, düşünce yapısını değiştirmeye ihtiyacı var. Bunu yapacak olan da hem sahadaki futbolcular hem de teknik direktör. Talihten çok daha anlamlı bir gerçek varsa o da emektir.

Galatasaray'ın Kasımpaşa maçında 3 puana katık ettiği güzellikleri parmakla gösterilecek kadardı. Büyük takım olmanın şartı bu; kötüyken de kazanacaksın ama gerçeklere de gözün gibi bakacaksın. Takımın bu savunmayla ligde de işi zor Avrupa'da da. Abdülkerim'in attığı gol tamam da Torreira'nın gördüğü kırmızı kartta ve yenilen golde başrolde oynadığını da görmezden gelmeyelim.

Lige verilen aradan önce, "Barış Alper Yılmaz'ın gol atabilmesi için sahanın içine bir kale daha koymak gerekiyor" diye not almıştım. Kasımpaşa maçında attığı golden sonra cümleyi değiştirdim. "Barış Alper Yılmaz'ın gol atması için sahaya yürek koyması gerekiyormuş." O yüreği iki yıl sonra nihayet ortaya koydu. Maçın kazanılmasında Osimhen'in oyuna girmesinin de etkisi büyük. Bu adamın gölgesi bile "apoleti kral ruhu imece" tanımına uygun adım!

Beşiktaş arkadaşlık bağlarının en güçlü olduğu takım görüntüsünde. Bazen sade bir tabloyla da konuşur futbol. Karşısında Kocaeli gibi kaliteli bir takım varken, zor kazandığını söylemek mümkün ama verilen mücadele kazanılan 3 puanın somut kanıtıdır. Mesele Beşiktaş olduğunda hakem yorumcuların dilleri çözülüyor ya "kurban olsunlar" diyorum "onların yapay cesaretine!"

Trabzonspor, Samsun'da ilk yarıda muhteşemdi. Kazanma duygusu bütün takıma aşılanmışken, sürükleyici bir macera kitabının sayfalarına harika fotoğraflar ekleniyor. Oyun kudreti girdiği pozisyonlarda da belli, verdiği mücadelede de. 10 kişiyle ikinci yarıda Samsun'a verdiği pozisyonlar irdelenmeli ama Salah için bu maçtaki özel notum; "3 kaplan gücünde!"

Hep hakemleri konuşuyoruz da futbolcu ahlakını sorgulayan yok. Görüyoruz ki futbol utanmaz adamların gösteri sanatı olmuş. Top gelmeden kendini atan, bir dokunmayla 8 takla atan, rakip dokunmadan hakemden faul çalmak isteyen futbolculara bakınca, "sahtekarlık insanda adamlık bırakmaz" diyoruz. Futbolda bu tiyatroya hala erkek oyunu deniyorsa, erkekliğin ölümünü seyrediyoruz.
11 Ekim 2026 Pazar

Kısa yol ustası

Üç puana katık ettiği güzellikleri parmakla gösterilecek kadardı ama büyük takım olmanın şartı bu.
Kötüyken de kazanacaksın.
Ama 'kötü futbol önden gidiyorsa, gerçekler de ardından gelir ve bir takımın başına ne gelirse oynamadan kazanırım duygusundan gelir' gerçeğini de unutmayacaksın. Çünkü talihin tersine işlediği zamanlar da var!

Fenerbahçe adına Rize'de felaket bir ilk yarı izledim. Attığı golün dışında futbol adına hiçbir şekilde yoktu da yorumlamam gerekirse;
"bu takım kaybettiği 2 maçın kötü bir taklidi" dedim. Takımın amortismanı gibi duranlar vardı, sahte koşular. Rakip kale önünde yaptırım gücü yüksek bir anlayış hakim olamadığı içindir ki, sıradan bir takım havası.

Greenwood ve Asensio denince akla gelen ince işçilik de askıya alınmıştı. Eyüpspor maçında oyunu okumaktan bahseden İsmail Kartal'ın oyun kurgusuna bakınca, bu kadar ürkek ve içe kapanık anlayışa karşılık, üstelik rakip arı gibi çalışırken bir şaşırtmaca gerekir diye düşündüm.

İkinci yarıda o şaşırtmacayı son dakikalarda gördük. Takımda olması gerekenlerin sahaya girmesiyle. İrfan Can Kahveci harika bir gol attı, Oğuz "bu takımda benim yerim olmalı" diye bas bas bağırarak üçüncü golü attı. Lukaku, sahada yokları oynayan Vedat Muric'e inat mücadele etmenin gücünü gösterdi. Yoksa ikinci yarıda da Fenerbahçe futbol adına Rize'den gerideydi.

Fenerbahçe adına öncelikle Ake'nin adını verebilirim. Diğer futbolcular kendisini dikkatlice izlerse; direnmeyi ve harika bir mücadelenin içindeki 'sadeliğin püf noktalarını' ondan öğrenebilirler.
Ardından da İrfan Can Kahveci'yi işaret ederim. Futbolu izlenir hale getirmek ve tedirgin havayı yok etmek için böyle "kısa yol ustasına" ihtiyaç vardır. O zaman nedenler sonuçları doğurur. Bunun adı teminattır. O yüzden sahayı huzurla terk etmenin gururunu bazen bir vuruşla böyle adamlar oluşturur. Çünkü o vuruş herkesin harcı değildir.

Not: Fenerbahçe adına sonuç farklı olabilir ama kazanırken bütünleşmek kadar kazandıktan sonra gerçeklerle yüzleşmek de zorunludur. Durum onu gösteriyor!
09 Ekim 2026 Cuma

Ağalar beyler!

Yıllar önce milli takımın teknik direktörü olan şahısla bir söyleşim olmuştu. Sahada çirkinlik yapan iki milli futbolcuya mahsuben; "milli takıma seçilen futbolcuların hal ve gidisinin pekiyi olması gerekmiyor mu?" diye sormuştum da aldığım cevabı unutmadım. "Burası okul değil, ben de ahlak bekçisi değilim." Sonrası gördüğünüz gibi. Sonrası inleyen nağmeler!

***

Milli takımın İtalya maçında Bologna'daydım. Çıplak gözle bakınca gerçekler daha net görünüyor. Maç içinde elini saçlarında dolaştıran oyuncuları gördüm. Bazı futbolcuların ruhen ve fiziken takımla ilişkiyi kestiklerini gördüm. Ruh cengaveri olmak zor değildi ama olmayanları gördüm. İtalya bu grubun belki de en kötü takımı ama biz bu takımdan 7 gol yedik. Montella'ya göre tecrübe kazandık ama küme düştük! "Komik duruma düşmek, küme düşmekten de kötü desek" neye yarar! Tazminat düğünü varken, cenazeyi kaldırmak Montella'ya düşer mi?

***

Bu takımın ruhunu temize çekecek birilerine ihtiyacı var. Ama sistem ve troller kirli adamların lehine çalışıyor, çünkü güzel insanları sevmeyen bir düzenimiz mevcut. Para için ölenlerde insana özgü ipuçları arandığında bütün deliller onların aleyhine çıkar ki; onların insan mezarlığında bile yeri yoktur. Ne yazık ki kendi yasası olan ağaların beylerin bu ülkede piyasası çoktur.

***

Hakemlerin içler acısı halini görüyoruz. Meslek namusunu bahislere yatıranlardan bu saatten sonra ne bekleyeceğiz? Hakemler kadar adalet mi dağıtacak, düdükleri kalbinden mi üfleyecek? Herkese eşit mesafede duracak da gördüğünü mü çalacak? İşin garibi böyle hakemleri başkanlar, yöneticiler ve teknik adamlar yarattı. Adaletin çivisini onlar çıkardılar. Canları yandığında adalet isteyenler, hakemle gelen ganimeti hiçbir zaman reddetmediler. O yüzden sorun sadece hakemler değil, ağalar beyler! Hakemlerle kaç kez şampiyonluk kazanan ağalara tek kelime etmeyen ama hizmete hala kusur etmeyen futbol medyası mı adaletli? Geçiniz!

***

Eşyaların insanlardan çok yaşadığı devirlerin çocuklarıyız biz. Az yasayan ama derin izler bırakan güzel insanların yoksul mahallelerinden geldik. Bu dünyanın; kalbi zengin insanlarla parasından başka hiçbir seyi olmayan zengin hırsızlar arasındaki mücadele olduğunu o zamanlar öğrendik ve hep güzel insanları sevdik.

***

Bir okurum birkaç yıl önce, "sizin yelelerine güneş taktığınız atlarınız vardı onları da vurdular mı?" diye sormuştu. "Vurdular" demiştim "en çok da yelesinde güneş olduğu için vurdular." Sonrasında her türlü entrikanın altından çıkan karanlık adamlara isledikleri suçların hesabını değil sadece hatırını sordular. Ne olduysa kara para kasalarının futbolun içine girmesiyle, gücün arkasına sığınan kötü insanların el üstünde taşınmasıyla oldu. Adamlık ve vicdan kötülüklerden arınsın diye insanlara bağışlanmıştır ama herkes o şerefe nail olamadı!

***

Saha dışı güçlerle yol bulmanın, sosyal medyada trollerle ortalığı birbirine katmanın önemli olduğu bir ülkede, teknik direktörlüğe ve adamlığa şahsiyet kazandırmak herkesin harcı değildir. O yüzden hak ettiği şampiyonluklar hakemlerle ve zorbalıkla elinden alınan ama durusunu hiç bozmayan Abdullah Avcı'yı her zaman ayrı yere koyarım. En çok da milli takımda sırtından vurulduğu için!

02 Ekim 2026 Cuma

İnsani şıklık!

Maden işçileri, itfaiyeciler benim için kutsal bir meslekte onurlu ve insani duruşu temsil eder.
Bizler hala kendi külünde yananlarız.
Eli silah tutmayan ama alevler içinde saf tutan, yanan ormanlara kafa tutan itfaiyecileri o yüzden farklı yere koyarız.
Madenciler için de yıllar önce kurduğum bir cümle vardır. 'Onların yüzündeki kömür, bileklerindeki elmas nazarlıksa, çalıştıkları yerlerin mezarlık olması gerekmiyor!'

Bu iki mesleğin onurlu işçileri yerin altında ve alevlerin içinde üç kuruşa çalışırlar. Ölümün kıyısında yaşarlar, hiçbiri yata bitmiş değildir. Otomobile sahip olmak nedir bilmezler. Okula giden çocuklarına bir ayakkabı alabilmek için canlarını verirler.
Kendileri yemez yedirirler. Saçları ya dumandan boyanır ya isten! Ne yarınları vardır ne yarından sonrası.
Yüzlerindeki kara onların hayata attıkları en şık imzadır.

Futbolculara bakarım, her hafta yenilenen cilalı saçlarına, dövmelerine, bindikleri lüks otomobillere, dökmedikleri tere! Sahanın ortasında kendilerini sahte pozlarla yere atarken ya da rakibinin bileğine basarken aldıkları keyfe!
O futbolcuların maden ocaklarını ve itfaiye merkezlerini ziyaret etmesi nasıl muhteşem bir ütopyadır ama nerde o günler!
Not: Soma'daki maden işçilerine neler yaptığını gördüğüm Volkan Demirel, bu ütopyayı hayata geçiren nadir spor insanından biridir hatta tektir. O yüzden bende yeri ayrıdır.

Sadece futbolcular üzerinden 'adam şıklığı' sorgusu yapılamaz. Hakemleri de görüyoruz, teknik adamları, parası kadar konuşan yöneticileri ve her taşın altından çıkan yorumcuları da!
Hakemlerin göğüsten girip sırttan çıkan kurşun olduğu günlerden, yazılı kağıtlarda sahtecilik yapan günlere geldik. Daha yolumuz uzun.
Kara para kasası beylerin bazıları 'sorgu geçirmez yelek' taşıyor. Öyle teknik adamlar var ki, üzerindeki lekeyle kasılarak dolaşıyor. Ne acıdır ki sosyal medya trolleri ve ağzı bozuk yorumcular yeni bir düzen yarattı, o yüzden her şey gittikçe yozlaşıyor!
Bazen söyleniyorum kendi kendime, 'daha çok bağırsana!' Sonra mantığım engel oluyor. 'Boş ver' diyorum, 'sen ne kadar megafonsan onlar o kadar sağır sana!'

Bazen olmadık yerde öyle adamlar karşımıza çıkar ki onlar masal kahramanı gibidir. Her ne kadar yaşayan ölüye benzeseler de onların bir sihri vardır!
Bundan birkaç yıl önce Eminönü'ndeki alt geçitten geçerken tek başına oturmuş, üstü başı harap bir adam görmüştüm. 40'lı yaşların ortalarında. Bir anda içim sızladı, yanına yaklaştım cebimden çıkardığım parayı katlayıp eline toka etmek istedim. Elimi geri itti, 'benim param var' dedi. Gözlerinin içinde o muhteşem gururu gördüm.

Adım gibi eminim ki adamın uzattığım paraya ihtiyacı vardı. Gerçek anlamda en son ne zaman yemek yediği konusunda şüphelerim de vardı. 'Helal olsun sana' dedim, o çaresiz haliyle bile dimdik duruşu için söyledim bunu.
O adamın hayat karşısındaki yenik duruşu kendini ilgilendirirdi ama benim karşımdaki duruşu zaferdi. Üstü başı harap haldeki adamın 'insani şıklığı' beni hala etkiler. Soyu tükenmekte olan böyle insanları görünce aklımızdan gururlu cümleler geçer.

Onurlu duruşu reddedip, mesleğinin hakkını vermeyen kim varsa, onlar için de özel cümlelerim mevcut.
'Cilalı saçlarınla, jilet gibi elbisenle ve burnundan kıl aldırmayan havanla gururlanma. Yollar da jilet gibidir ama altından kanalizasyon geçer!'

30 Eylül 2026 Çarşamba

Neyi tartışalım?

Milli takımın ülkemizde oynadığı iki maçı da kaybetmesi, belki kendimize geç kaldığımız içindir. Belki sadece sonuçlara göre yorum yapan bir futbol medyamız olduğu içindir. Fransa karşısında tek gollü yenilgiyi gurur saymakla, 4 gol yedikten sonra İtalya karşısında topa sahip olmakla övünmek de bir şey kazandırmaz, maçları kaybettikten sonra dövünmek de!

Dünya sıralamasında nereye düştüğümüzü gördükten sonra ayağa kalkacak formüller üretmemiz gerektiğini söylesek neye yarar. Aynı adamlarda inat etmenin bu takıma bir şey kazandırmadığı ortadayken, isim vererek "ihbar tablosunu" genişletmenin de anlamı yok.
Bunu bizler değil takımı yönetenler düşünecek! Milli takımda forma giymenin, takıntılı isimlere değil emeğe ve alın terine baktığını öncelikle Montella görecek!

Kaç yıldır gerçek bir golcü üretemediysek, bunda yabancı hayranlığının etkisi yok mu? Ya da eldeki aynı adamlara zımbalanmış olmanın yan etkileri yaşanmıyor mu?
Kaçan goller sÇünkü bazı futbolcular oynatılırken kaybedilir, bazıları görmezden gelinerek.

Arda Güler adlı bir pırlantamız var.
Rakiplerine aynı sahneleri ezberletirken "bir daha oynayalım mı?" diyen sihirbaz. Herkesin ona dahil olması mümkün değil, çünkü diğerleriyle arasında uçurum var. Bir kişiyle de ancak bu kadar!
İyi takım olmak için duyguların bütün takımı sarması gerekiyor. Belki de bizim takım bu gruba uygun değil. O yüzden önce içimizdeki futbol kalitesini sorgulamak gerekiyor.

Neyi tartışalım?
Milli takımı köstekleyen gerçeklerin başını yabancı hayranlığı çekiyorsa ipi çekecek birilerinin çıkmadığını mı? Kulüplerde menajerlere kasanın anahtarını verenlerin, kara para kasalarını bile futbolun içine soktuğunu mu? Delilerin kuyulara attığı taşları çıkarmanın zorluğundan bahseden züppelerin, ekmeğini taştan çıkaran insanlar için kılını bile kıpırdatmadığını mı?

Neyi tartışalım?
Birilerinin bir şekilde milli takıma seçilmesinin ardındaki güçleri mi? Ekranlardaki hokkabazların sihirbazlardan daha değerli olduğunu mu? Gönül penceresinden ansızın bakıp geçmekle yetinen güzel insanlara karşılık, kötü insanların her kademede neden sağlam yerler edindiğini mi?
"Büyük gelişme sağladık" masalına inat, daha kötüye gittiğimizi mi? İlkelerle uzaktan yakından ilgisi olmayanların el üstünde taşınmasındaki sırrı mı? Yoksa tek kefeli futbol ekonomisinde terazilerde okka değil cukka olduğunu mu?
Ve kendi yazdıkları kadere takımları mahkum eden hakemlerin tutuklanıp mahkum edilmesi gerektiğini mi?

Bu ülkede karanfil sesleri geçicidir, kalıcı olan sadece nefret. Zoraki hallerde sahneye çıkmanın dışında, zarafet futbolun huzurundan çekilmiş, insanlığa ve sportmenliğe erişim de futboldaki gelişim de engellenmiştir.
Hafızamdaki eski güzellikleri selamlarken, şimdiki zamanın çirkinliklerine bakınca kahroluyorum.
İyiliklere alıcı bulmak için hepimizin üzerine düşen bir şeyler var ama kötülüklerin arkasını sıvazlayan da hala çok.

O yüzden kendi içimizde çok önemli bir dönüşüme ihtiyacımız var. Asalete ve adalete. Çünkü sığınacağımız başka bir gerçeğimiz yok! Ambulans geciktiğinde yaralı insanı hayata döndürmek zordur.
25 Eylül 2026 Cuma

Hayat!

Futbola verilen arada milli takıma başarılar dilerken, eski güzel insanları hatırlatmak, Fransa'yla oynanmamış maç üzerine yorum yapmaktan daha değerli geldi bana. Şefkatin ve merhametin yok edildiği topraklarda, niyetim geçmişi bilmeyenlere nereye taşındığını gösterebilmek. Geleceğin yarattığı korku, geçmişin bıraktığı güzelim izleri silmesin diye. Oysa teknolojiye kurban olurken nostaljiyle bütün bağlarını koparmış hayat.

Vefa; geldiğin yeri unutmadan hayatına ışık tutan güzel insanları ayrı bir yere koymaktır. Ben o güzel insanları yakından tanıdım. Sahanın içinde de dışında da adam gibi durdular. Bazıları bir atın yelesine tutunarak ardında izler bırakıp gitti. Bazıları hayat yokuşlarını sayarken tıknefesti. Sadece gazete haberlerinde temiz sayfaları oldu da birçokları uzun hikayeleri bile kısa kesti. Sonrasında değişti hayat!

Ne olduysa paranın ve yalanın çoğalmasıyla oldu. Güven duygusu kayboldu. Suçlular masum insanlardan daha çok değer buldu. Hala kötülüğün yıldızını parlatmak için saatini ağzı ve yüreği bozuk olanlara kuruyor hayat. Akrep kalleş yelkovan fırdöndü. O yüzden iyiliği ibadet sayanların yerini kötülüğü kudret sananlar alırken, ruhunu bile zalimlere bağışlıyor hayat.

Eski futbolcular yöneticiler yok da eski gazeteciler kaldı mı? Şimdi cilalı troller devri. Çıkarına göre yorum yapmanın getirisi büyük. Dürüstlüğün, eli kalem tutmanın hükmü yok. Bir tane adam gibi maç yönetmeyen beyler bile yalandan adalet bekçisi. Gazetecilik mesleğini yöneticilerin ve teknik adamların attığı konumun dışına çıkarmıyor da bu meslekteki onurlu insanların pestilini çıkarıyor hayat.

Daktilo kullanma mevsimini elbette yitirdik ama yapay zekayı yere göğe koyamazken, gerçek yaratıcılık nerede? Yapay zeka futbola yeni kurallar getirse de içinde zerre kadar ilahi duygu taşımadan, hangi insani vasfa sahip olabilir? Kalem işçiliğinin kaç yıllık emeğin ve birikimin ürünü olduğunu öğrenmiş midir? Hazıra konmaktan utanır mı? Kurduğu cümleler yaşlandıkça güzelleşir mi? Hiç sanmıyorum. Arsıza hırsıza gözü gibi bakıyor da ekmeğine kan doğradığı çocukların gözünün yaşına bile bakmıyor hayat.

Namuslu bir baba oğluna hayat üzerine nasihat veriyordu. 'Yükselmek için asla alçalma. Onurlu hayat basamakları olmayan bir merdivendir.' Çocuk kuşkuyla babasına baktı. "Peki merdivende basamak yoksa ben yukarı nasıl çıkacağım?' Alın terine saygıda kusur etmeyen baba gereken cevabı verdi. 'Başkalarının sırtına basmadan yükselmeyi öğrendiğin zaman.' İşler yürümediğinde birileri için yürüyen merdivenleri yürürlüğe koyuyor, üstelik ayaklarına kırmızı halı seriyor da gerçek emekçilere pencere kenarında bile yer vermiyor hayat.

Bu dünyada şerefle bitirilmesi gereken en ağır ödevdir hayat. Yolun sonu insanın adını göndere çektiği yerdir, çünkü kırık bir testiden damla damla içilen sudur hayat. Yalanların tatil köylerinde doğruluğun hükmü kalmasa da dokuz köyden kovulanlar için onuncu köydür hayat! Belki de bir masaldır. Bulutların gökyüzüne yazdığı şiirler ya da gönül penceresinden ansızın bakıp geçen şarkılar gibi.
22 Eylül 2026 Salı

Heykel: Salah!

Hafta sonu Fenerbahçe için güzel şeyler oldu. Sadece Eyüpspor'u farklı yenmekle kalmadı, iki büyük rakibinin kolayca yenilmesiyle, kaybettiği puanların bir kısmını telafi etti. Eyüpspor maçı kolay bir maceraydı ama Fenerbahçe galibiyeti mücadele ederek çağırdı, 3 puan da koşarak geldi.

Muriç'in gölge adam oyunundan "Süpermen" olarak çıkmasında, kendisine bu kadar boş alan bırakan savunmayı hesaba katsak da ondaki hırsı ve mücadele ruhunu inkar etmeyelim. 'Geçiyordum uğradım' tarzı santrforlar bu takımdan çok şey aldı çünkü.
Neresinden bakılırsa moral motivasyon adına önemli bir sonuç.
Ama yine de bu takımın taraftarın sevmediği manzara olmaktan kurtulması için birkaç maçlık periyodu beklemek gerekiyor. Asensio'nun da takıma gireceğini düşündüğümüz zaman bunun mümkün olması da zor değil.

Trabzonspor muhteşem bir sonuçla Galatasaray'ı yerle bir etti.
Bu sonuç; gücüne gecikmiş bir takımın harika dönüşü olarak algılanmalı.
Farklı galibiyetten başka sonuç bu mücadelenin karşılığı olamazdı zaten. Takım olarak alkışları sonuna kadar hak ettiler.

Salah; futbolun ülkemize armağan ettiği heykelin adıydı. Bir zarafet mimarı.
Kadife ayaklarıyla ve ruhuyla rakip savunmayı terbiye eden adam. Onda maden işçisi ciğeri var. Rakip kaleye taşıdığı topla büyük bir aşk yaşıyor.
O topu taşırken geometri uzmanı tavrı bir yana, ritmik hızı bir yana.
Çocuğuyla maça gelen her baba dördüncü golde Salah'ın rakip kaleye gidişine bakıp; "yıldız kayıyor oğlum bir dilek tut" demiştir eminim. Ve eminim ki Türk futbolu da böyle sahneleri çok özlemiştir. Çünkü bu adam gecenin manşetini ayaklarıyla attı. "Futbol dünyası böyle ayak görmedi. O ayaklar da böyle alkış görmedi."

Yattığı yerde esneyen Galatasaray'ın kaybetmesini gerektiren şartları önce Trabzonspor üretti sonra takımın içi ve dışı. Takımda bir tane adam kılını kıpırdatmaz mı? Kıpırdatmadı. Birileri bu çöküşün peşine takılmaz mı? Takılmadı.
Akıl tutulması bir yana yürek tutulması daha netti.
Bazı yenilgiler özre müsait değilse, birilerini müsait bir yerde indirmenin zamanı gelmemiş midir? Çünkü hastalıklı varoluşlar yok edilmedikçe daha kaybedecek çok şey var demektir.

Beşiktaş özellikle ilk yarıdaki felaket oyun anlayışıyla ve korkak oyunuyla kaybetti. Hiçbir futbolcu ortaya karakter koymadı. Kartal'ın kalbi kanatlarıdır iki kanat da birbirinden kötüydü, hele Rıdvan'a 90 dakika tahammül etmek nedir? Teknik adamlar her zaman övgü alacak değil ya, yere göğe koyamadığımız Italiano bu manzarayı nasıl seyretti?
Asıl mesele de Oh'u ikinci yarının başında oyuna alarak çift santrforlu sistemle maçı riske etmekten kaçtı.
Salih Özcan takımın gücünü emen pistondu, yenilen iki gol onun eseri.

Yeteri kadar mücadele etmeyen Beşiktaşlı futbolculara karşılık, daha ilk dakikalarda oyununu rakibine kabul ettiren Amedsporlu futbolcuların sahaya koyduğu yürek alkışları sonuna kadar hak etmiştir. Büyüklüğü parsellemiş olanlara karşı duran bütün takımlar lige kalite ve heyecan katmanın da sembolleridir, doğru yapılanmanın da. Helal olsun!

Hakem futbol oynatmak için var olmalı futbolu ortadan kaldırmak için değil. Hakem topun oyunda kalması için eğitim almalı. Bu cümlelerin muhatabı da Ali Şansalan'dan başkası değil.

21 Eylül 2026 Pazartesi

Aşık hava matinesi

Bana sorarsanız Eyüp maçı, Fenerbahçe adına kötü futbola başkaldırının açılış maçı. Bu sonuç Konya'da koşar gibi yapanlarla Eyüpspor karşısında koşanlar arasındaki farkın yansıması. Kim ne derse desin bu takıma galibiyet yakışıyor mazeret değil. O yüzden bu sonucu "endişeye mahal yok" konulu bir dönüş manevrası sayalım. Bir teknik adamın kendi yoluna koyduğu taşları da kaldırdığını varsayalım. Eyüpspor'un hangi kafayla savunmayı bu kadar önde kurduğunun hesabı yok. İki takım arasındaki kalite farkını yok saymak da insafsızlık olur. Ama Fenerbahçenin hakkını vermezsek daha büyük haksızlık olur. Çünkü bu takım yıllardır böyle rakiplere verdiği puanların bedelini ödedi.

***

Maç boyu oyunu tamamen kontrolünde tutan ve rakibine neredeyse top göstermeyen bir Fenerbahçe vardı. Ritmini tutturan ve direncini sahaya yayan takımdaki heyecan ve istek, Vedat Muric'in yüzünü kaleye dönük oynamasıyla doğru orantılıydı ve Muric golcü olmanın bütün sırlarını ifşa etti. Bir futbolcunun kendisini golcü olduğuna inandırması gerekmiyor, sadece olması gerektiği yerde bulunması ve vuruş ustalığına sahip olması yeterli. Muric'in attığı goller kadar dinamizmi ve yıpratıcı yanı geçmiş maçların çok önündeydi. Lukaku oyuna girdikten sonra girdiği iki net pozisyonu harcadıktan sonra kendi kendime söylendim. "Bu takıma gol atamayan bir santrfor başka kime atar acaba?" Herhalde hazırlıkları biraz daha sürecek gibi.

***

Rakip ne olursa olsun, Fenerbahçe adına önceki maçlarda hırıltılı orta alan bu kez oksijen deposuydu. 'Gündüz gözüyle ressam' benim için Guendouzi'ydi. Hem klastı hem de kaleye şut çekme özelliğinden yoksun olmanın ipini çekerken ve kendine yakışan bir gol attı. Sol ayağındaki sihri yaratıcı bir güce dönüştüren Greenwood için de özel bir gündü. Ake ve Kante benim için zaten her maçta tırnak içinde. İsmail Yüksek'i de harika buldum. Takım farklı bir sonuca koşarken bile kaleci Ederson'un oyunu ne kadar ciddiye aldığını ilk yarıda iki pozisyonda gördük. Aslına bakarsanız takımın bu sezon en değerli kazancı.

***

Rakip ne olursa olsun, böyle farklı bir sonuç taraftar için futbol sinemasında; "aşık hava matinesiydi." Son yıllarda bu kadar keyifli izledikleri maç çok azdır. Madem öyle futbolun kapısı açıldıysa; mazeretlerin değil, futbolun ustalığına soyunanları görmek istiyoruz. Bir maçta değil her maçta.